Twintig jaar na haar debuut staat ze opnieuw stil bij waar het begon. Als negentienjarige schreef ze haar eerste album als een persoonlijk dagboek. Liedjes vol vragen, gevoelens en verhalen die groeiden terwijl zij zelf veranderde. Nu kijkt ze terug en vooruit tegelijk. 

In Altijd En Nooit zingt Stephanie over wat blijft en wat verschuift. Over herinneringen die vervagen en momenten die juist scherper worden. Je hoort hoe haar blik op het leven verandert, maar ook hoe de kern hetzelfde blijft. 

De weg naar haar liedjes is nooit verdwenen. Schrijven is voor haar nog altijd een manier om grip te krijgen en ruimte te maken. Dat voel je in elk nummer. Intiem en eerlijk, alsof je even met haar mee mag denken.